ഞാന്‍ തോറ്റു പോയി ….. വൈറലായി ജിനേഷ് മടപ്പള്ളിയുടെ ഉറ്റ സുഹൃത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മ കുറിപ്പ്

By news desk | Monday May 7th, 2018

SHARE NEWS

വടകര: കവിതകളിലൂടെ തന്നെ ജിനേഷ് ആത്മഹത്യയെ കുറിച്ച് പരാമര്‍ശിച്ചിരുന്നു. മരണത്തിന് ജിനേഷിനെ വിട്ടു കൊടുക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവനെ തേടി അലഞ്ഞ സുഹൃത്തും എഴുത്തുകാരനുമായ ലിജീഷ് കുമാറിന്റെ ഓര്‍മ്മ കുറിപ്പ് സമൂഹ മാധ്യമങ്ങളില്‍ വൈറലാകുന്നു.

ഒരേ കാലഘട്ടത്തില്‍ മടപ്പള്ളി ഗവ കോളേജിലെ സര്‍ഗാത്മ ഇടങ്ങളെ സമ്പന്നമാക്കിയിരുന്ന വിദ്യര്‍ത്ഥി നേതാക്കളായിരുന്നു ജിനേഷ് മടപ്പള്ളിയും ലിജീഷ് കുമാറും. ജിനേഷിന് പെണ്ണ് കാണാനും വീട് വാങ്ങാനും എല്ലാത്തിനും ലിജീഷ് മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവില്‍ എന്നെ തോല്‍പ്പിച്ച് അവന്‍ പോയി വേദനയോടെ ലിജീഷ് പറയുന്നു.

ലിജീഷ് കുമാറിന്റെ  ഓര്‍മ്മ കുറിപ്പ്

മൂന്നാല് ദിവസം മുമ്പ് ജസില വിളിച്ച് പറഞ്ഞു,
‘ലിജീഷേ, ഏട്ടന്‍ സ്‌കൂളില്‍ പോയിട്ടുണ്ട്. രാവിലേ പോയതാ. ഉച്ചയായി’ എന്ന്. ഓടിക്കാവുന്നത്രയും വേഗതയില്‍ വണ്ടിയോടിച്ചാണ് ഞാനന്ന് ഒഞ്ചിയം സ്‌കൂളില്‍ ചെന്നത്. മനസ്സ് കൈവിട്ടു പോകുമ്പോള്‍ ഈയിടെയായി വടകര പുതിയ ബസ്റ്റാന്റിലെ ഡോക്ടര്‍ ദിനീഷ് കുമാറിനെ ആണ് അവന്‍ ചെന്ന് കാണാറുള്ളത്.

അവനെയും കൂട്ടി ദിനീഷ് ഡോക്ടറുടെ ക്ലിനിക്കില്‍ വന്നു. ഒരു കെട്ട് മരുന്നു പൊതികളുമായി അവന്‍ പുറത്ത് വരും വരെ കാത്തിരുന്നു. മരുന്ന് കെട്ട് കൈയ്യില്‍ തന്നെ പിടിച്ചാണിരുന്നത്. ബാഗ് അവനന്ന് സ്‌കൂളില്‍ വെച്ച് മറന്നിരുന്നു. അവന് പ്രിയപ്പെട്ടത് പലതും സൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത ബാഗാണത്, എന്നിട്ടും അത് മറന്നതെന്താണെന്ന് ചോദിക്കാന്‍ മറന്നു.

പാര്‍കോ ഹോസ്പിറ്റലിന് മുമ്പിലെ തട്ടുകടയില്‍ നിന്ന് മോരും വെള്ളം വാങ്ങിക്കുടിച്ച് പാസ്‌പോര്‍ട്ട് ഓഫീസിനരികില്‍ വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്ത് കുറെ നേരം സംസാരിച്ച് കിടന്നു. ശശി മാഷ് കൊണ്ടുവന്ന കല്യാണാലോചന ജസിലയ്ക്കും അവളുടെ അഖിലേഷേട്ടനും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അളിയനെന്ന് തന്നെയാണ് ജിനേഷ് അഖിലേഷേട്ടനെ വിളിച്ചിരുന്നത്.

ആ കല്യാണാലോചനയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞപ്പൊഴും അവന്‍ മൂളിക്കേട്ടു, എതിര്‍ത്തില്ല. ഞാനവന് വേണ്ടി വാടകയ്ക്ക് വാങ്ങിയ ഫ്‌ലാറ്റിലേക്ക് താമസം മാറാമെന്ന് ഉറപ്പ് തന്നു. വൈകുമ്പഴൊക്കെയും നിന്റെ കൂടെത്തന്നെയല്ലേ എന്ന് ജസില വിളിച്ച് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. വൈകുന്നേരമാണ് അവനെ വീട്ടിലിറക്കുന്നത്.

അമ്മ മരിച്ച ശേഷം അവന്റെ കല്യാണവും വീടുമാറ്റവും മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ലക്ഷ്യങ്ങള്‍. ജീവിതത്തിലൊന്നിനും ഇന്നോളം പ്ലാനിംഗില്ലായിരുന്ന ഞാന്‍ ആദ്യമായി പലതും പ്ലാന്‍ ചെയ്ത് കൂട്ടുകയായിരുന്നു. മെയ് 4 ന് രാത്രി വന്ന് നേരം വെളുക്കുവോളം ദിപിന്‍ പെയിന്റ് ചെയ്തു.

പണികളെല്ലാം തീര്‍ത്ത് താക്കോല്‍ വാങ്ങി. ആ താക്കോലുമായി 5 ന് രാത്രി ഞാന്‍ വരുമെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. അവനതിനോട് പ്രതികരിച്ചത്, ‘യുദ്ധത്തില്‍ വെടിയേറ്റ് ചോരയൊലിച്ച് കിടക്കുന്ന ഒരു പട്ടാളക്കാരന്, പുതിയ ആയുധങ്ങളും ഭക്ഷണവുമൊക്കെയായി വരുന്ന വണ്ടി കാണുമ്പോള്‍ എന്ത് തോന്നും. ആ മരവിപ്പാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്.’ എന്നായിരുന്നു.

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, തുരുതുരാ വെടി കൊണ്ട് തുളഞ്ഞ ഒരു ബങ്കറില്‍ നിന്ന് വീണ്ടും വെടി കൊള്ളും മുമ്പ് അയാളെ മാറ്റിക്കിടത്തണം, അതാണ് ശരി എന്ന്. ‘ഇല്ല അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ഇപ്പോള്‍ വെടിയൊന്നുമില്ല, എല്ലാം ശാന്തമാണ്.’ അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് എന്നെ പറ്റിച്ച് പോയതാണവന്‍.

മെയ് 5 ന് രാത്രി അവനെയും തേടി ഓടാവുന്നിടത്തെല്ലാം ഞാനോടി. റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ചെന്ന് ട്രെയിന്‍ കയറാനിരുന്നവരെ മുഴുവന്‍ നോക്കി. ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ ചെന്ന് ബസ്സ് കയറാനിരുന്നവരെ, സ്വസ്ഥതയ്ക്ക് വേണ്ടി കടപ്പുറത്ത് ചെന്നിരിക്കുന്നവരെ … കടലിലോ റെയില്‍വേ ട്രാക്കിലോ നോക്കിയില്ല അവനെന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടേ പോകൂ എന്നുറപ്പായിരുന്നു. വിളിക്കാവുന്നവരെ മുഴുവന്‍ വിളിച്ചു. ചെല്ലുമെന്നുറപ്പുണ്ടായിരുന്ന അഖില്‍.എസ്.ആറിന്റെയും ശ്രീജിത്ത് അരിയല്ലൂരിന്റെയും വീട്ടില്‍ ചെന്നോ എന്ന് വിളിച്ചു നോക്കി. ശ്രീജിത്തേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.

‘ഇങ്ങനെ പേടിക്കണ്ട. അവന്‍ വിളിച്ചിരുന്നു, നാളെയോ മറ്റന്നാളോ ഒക്കെയായി വീട്ടില്‍ വരും. അങ്ങനെ പറഞ്ഞതാണ്, ഒന്നും ചെയ്യില്ല.’ എന്ന്. അഖിലേഷേട്ടന്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഞാനിത് പറഞ്ഞു. ‘എല്ലാരും അവനെ നോക്കുന്നുണ്ട്. ഇവിടെ ഓന്റെ ചങ്ങായിമാറൊക്കെയുണ്ട്. കാണാതായ വിവരം എല്ലാരും അറിഞ്ഞൂന്നറിഞ്ഞാ ഓനതൊരു കുറച്ചിലായിരിക്കും. നീ ഓനേം കൂട്ടി വരുമ്പഴേക്കും ഞാനെല്ലാരേം മാറ്റട്ടെ,’ എന്ന് പറഞ്ഞാണ് അഖിലേഷേട്ടന്‍ ഫോണ്‍ വെച്ചത്.

ഓര്‍ക്കാട്ടേരി ആണ് ടവര്‍ ലൊക്കേഷന്‍ കാണിക്കുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞത് അഖിലേഷേട്ടനാണ്. കൈയ്യും കാലുമൊക്കെ വിറയ്ക്കുന്നത് കൊണ്ട് മഞ്ജുവിനെ കൂട്ടാന്‍ വീട്ടില്‍ വന്നു. അവളെയും കയറ്റി ഓര്‍ക്കാട്ടേരി ഭാഗത്തേക്ക് പുറപ്പെടുമ്പോ അവിടെയവന്‍ പോയിരിക്കാന്‍ സാധ്യതയുള്ള വീടേതാണെന്നന്വേഷിക്കാന്‍ ശ്രീലാലിനെ വിളിച്ചു. ഇനി പോണ്ട ലിജീഷേട്ടാ, എന്ന് പറഞ്ഞത് ശ്രീലാലാണ്.

ബാഗൊന്നും എടുക്കാതെയാണ് അവനന്ന് ഒഞ്ചിയം സ്‌കൂളിലേക്ക് പോയത്. വീട്ടില്‍ നിന്ന് ബാഗിലാക്കി കൊണ്ടുപോയ കയറും ബാഗും മുമ്പേ സ്‌കൂളില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. മറന്നുവെച്ചതായിരുന്നില്ല, ഓര്‍മ്മിച്ചൊളിപ്പിച്ചു വെച്ചതായിരുന്നു അവനന്നാ ബാഗ്. ആത്മഹത്യ ചെയ്യാനുള്ള തീരുമാനം ഉപേക്ഷിച്ചല്ല, നീട്ടിവെച്ചാണ് അന്നെന്റെ കൂടെ അവന്‍ കാറില്‍ കയറി പോന്നത്.

നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാന്‍ കണ്ട പെണ്ണിനെ, നിനക്ക് വേണ്ടി വാങ്ങിയ വീടിനെ നീ എന്നെ പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു ജിനേഷ്. മരിച്ചത് നീയല്ല, ഞാനാണ്. എന്നെക്കൊന്നിട്ടാണ് നീ പോയത്. നിന്നെ എനിക്ക് കാണണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും ടൗണ്‍ ഹാളില്‍ നിന്ന് പുറത്തിറക്കിയ ആംബുലന്‍സിന് മുമ്പിലേക്കുന്തി, ‘മരിച്ചെന്ന് നിനക്ക് ബോധ്യപ്പെടണ്ടേ ?’ എന്ന് ചോദിച്ചു സുഭാഷേട്ടന്‍.

നിന്നേം കൊണ്ടേ ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരാവൂ, എന്ന് പറഞ്ഞ നമ്മുടെ പെങ്ങളുണ്ട് നിന്റെ വീട്ടില്‍. ഞാനെങ്ങനെയാണ് അവളുടെ മുമ്പില്‍ പോയി നില്‍ക്കുക. നിന്റെ ചിതയടങ്ങിയിട്ടും ബോധം വരുമ്പഴൊക്കെ അവളെന്റെ ഫോണിലേക്ക് തുടരെത്തുടരെ വിളിക്കുന്നു. ജസിലേ, ഞാന്‍ തോറ്റു പോയി. ഏട്ടന്‍ നമ്മളോട് ചെയ്തത് ശരിയല്ല. മരിച്ചത് ജിനേഷല്ല ഞാനാണ്. അതാണ് നീ എന്നെ കാണാത്തത്.

ചുവടെ കൊടുക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങള്‍ വടകര ന്യൂസിന്റേതല്ല . സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്‌വര്‍ക്ക് വഴി ചര്‍ച്ചയില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നവര്‍ അശ്ലീലമോ അസഭ്യമോ തെറ്റിദ്ധാരണാജനകമോ അപകീര്‍ത്തികരമോ നിയമവിരുദ്ധമോ ആയ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത് സൈബര്‍ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷാര്‍ഹമാണ്. വ്യക്തികള്‍, മതസ്ഥാപനങ്ങള്‍ എന്നിവയ്‌ക്കെതിരേയുള്ള പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കേണ്ടതാണ്

Also Read